Nog even, en dan is het eindelijk zover. De zomervakantie.
Maar eerst: die laatste weken.
En die zijn voor veel gezinnen precies het zwaarst van het hele jaar. Niet omdat er iets misgaat, maar omdat de emmer vol is. Bij je kind. En eerlijk gezegd ook bij jou.
Het gedrag thuis escaleert. De tranen zitten dichter bij het oppervlak. Kleine dingen leiden tot grote uitbarstingen. En ondertussen staat er nog een sportdag, een musical, een rapport en een afscheidsviering op het programma.
Als jouw kind hooggevoelig of snel overprikkeld is, zijn deze weken extra zwaar. Niet omdat er iets mis is, maar omdat jouw kind de hele dag op zijn tandvlees loopt om het vol te houden op school, en er thuis niks meer over is.
In dit artikel geef ik je een paar concrete handvatten om deze weken door te komen. Zonder grote plannen. Gewoon dingen die morgen al werken.
Waarom juist nu zo zwaar is
Het klinkt tegenstrijdig. De vakantie is bijna daar, dus waarom gaat het thuis nu pas echt mis?
Omdat het schooljaar op z’n einde loopt en iedereen dat voelt. De structuur die het hele jaar houvast gaf, begint te schuiven. Het rooster wijkt af. Er zijn extra activiteiten. Afscheid van de juf of meester. Spanning rondom de overgang naar een nieuwe klas of school. En dan ook nog de hitte, de vermoeidheid en het gevoel dat iedereen al klaar is maar het nog niet is.
Voor hooggevoelige kinderen is dat bijzonder veel tegelijk. Zij registreren alles, inclusief de onrust in de klas, de emoties van klasgenootjes die afscheid nemen en de verwachtingen die op ze afkomen. Dat kost energie. Veel energie.
En die energie is na een dag school gewoon op.
Verlaag de lat thuis, bewust
Dit is misschien het moeilijkste advies, maar ook het meest waardevolle: laat dingen gaan die er nu niet toe doen.
De laatste weken voor de vakantie zijn niet het moment om nieuwe gewoontes in te voeren, ruzie te maken over schermtijd of strak vast te houden aan regels die normaal gesproken goed werken. Je kind geeft alles om het op school vol te houden. Wat er thuis over is, is weinig.
Dat betekent niet dat alles mag. Maar het betekent wel dat je bewust kunt kiezen: wat is nu echt belangrijk, en wat kan ik even laten gaan?
Een avond iets later naar bed, patat in plaats van een warme maaltijd, een extra film in het weekend. Jouw kind heeft rust, beweging en jou nodig. Geen perfecte structuur.
Na school: landen voor alles
Een kleine aanpassing die veel verschil kan maken: bouw een vaste overgangsroutine in na school.
Haal je kind op, rijd naar huis, en doe dan… niks. Geen vragen over de dag. Geen opdrachten. Geen activiteiten. Geef je kind tien tot vijftien minuten om te landen. Een snack, buiten zitten, gewoon zijn.
Veel ouders vragen al in de auto hoe de dag was. Begrijpelijk, want je bent nieuwsgierig. Maar voor een overprikkeld kind is dat vragen precies op het moment dat de emmer nog overloopt. Wacht. De verhalen komen vanzelf, als de druk er een beetje af is.
Bewegen helpt meer dan je denkt
Prikkels verwerken gaat beter als het lichaam mee mag doen. Buiten spelen, fietsen, springen op de trampoline, een stukje lopen. Het maakt niet uit wat, als het maar beweegt.
Beweging helpt het zenuwstelsel kalmeren. Voor hooggevoelige en snel overprikkelde kinderen is dit geen leuk extraatje maar echt een noodzaak. Plan het bewust in na school, voor het avondeten. Niet als sport, gewoon als ventiel.
De agenda: wat kan weg?
Kijk eens kritisch naar wat er de komende weken nog op staat. Niet op school, maar erbuiten. Extra afspraken, sportactiviteiten, sociale verplichtingen.
Wat staat er echt in? En wat kun je, als het kan, even laten vervallen of verplaatsen?
Een hooggevoelig kind heeft na school geen drukke middag nodig. Het heeft stiltijd nodig. En jij ook, eerlijk gezegd.
En als het toch misgaat?
Soms gaat het gewoon mis, ondanks alles. Grote uitbarsting, tranen zonder aanwijsbare reden, totale instorting over een onbelangrijke kleinigheid.
Laat het dan even zijn. Niet oplossen, niet uitleggen, niet corrigeren. Gewoon er zijn. Een hand op de rug, “ik zie dat het zwaar is”, en wachten tot de storm overtrekt.
Uitleg komt later wel. Als het rustiger is, is een hooggevoelig kind juist heel open voor een gesprekje over wat er was.
De vakantie is echt bijna daar
Jullie komen er doorheen. Nog even.
En soms is het ook goed om dat gewoon hardop te zeggen. Niet alleen tegen jezelf, maar ook tegen je kind. “Ik weet dat het zwaar is nu. Maar over een paar weken is de vakantie en dan mag alles rustiger.”
Kleine kinderen weten soms niet hoe dichtbij het einde is. Dat horen kan al genoeg zijn.
Merk je dat het gedrag van je kind verder gaat dan alleen vakantie-moeheid? Of herken je een patroon dat zich elk jaar herhaalt? Neem dan gerust contact op voor een vrijblijvend gesprek. Ik denk graag met je mee.
